Matigen

Soms heb je opeens van die buitenkansjes waardoor je iets van je kennis kunt doorgeven. Dat was gisteren. We hadden een verjaardag in de familie en iedereen was gekomen, kinderen, kleinkinderen. De twee takjes lagen een heel jaar op de schoorsteen. Takjes buxus, helemaal vergeeld. Ik had ze bewaard na een tochtje naar het Rijnland Westfalen, waar nog steeds de traditie van de hongerdoeken in stand wordt gehouden in de 40-dagen-tijd.
Een zichtbaar teken van de noodzaak van soberheid, die ons wordt aanbevolen wanneer we stilstaan bij het lijden waar velen in onze wereld mee te maken hebben. Ik dacht: nu of nooit: ik pakte de koperen brasero, een grote schaal waarin vroeger, in Portugal, een houtskoolvuurtje kon branden. Altijd ligt ie vol met kastanjes en dennenappels om de haard brandend te houden. Dit keer maakte ik hem leeg, legde de twee bundeltjes er in en stak ze aan. Een heerlijke geur trok door de kamer en binnen de kortste keren was er een hoopje zwarte as over.
Ik tekende met de zwarte as kruisjes op de voorhoofden van de kinderen.. Legde uit dat het de palmtakjes van  Palmpasen van  vorig jaar waren.  En ik vertelde over de bedoeling van vasten: matiging is een goed woord dat het best begrepen wordt als je het koppelt aan de wereld van de kinderen: zit je normaal 1 uur achter de computer, dan nu maar eens een tijdje een half uur, nog een tweede koekje? Probeer het eens uit te houden op 1 koekje, en zovoort.
We hebben heel wat mogelijkheden afgetast.
Het leuke van dit soort gelegenheden is dat de verhalen van allen loskomen, over hoe er vroeger werd omgegaan met de vastentijd, en ook over de uitdaging die er voor ons volwassenen nu in zit.
't Is toch maar boffen, dat je net een verjaardagsfeestje viert aan het begin van die 40 dagen.