6000 miles away

We hebben niet zozeer een ziel, maar we zijn allereerst een ziel! Dat komt omdat we levende, ademhalende, wezens zijn. Het je bewust zijn dat je levend bent is een opening naar het antwoord op de vraag hoe je dan dat bijzondere feit, dat je levend bent, vorm geeft.
Een prachtig voorbeeld vond ik deze week in een uitspraak van de franse balletdanseres Sylvie Guillem. Zij is inmiddels 46 jaar, en er wordt gezegd dat je dan langzamerhand te oud wordt voor een danscarrière. Zo niet Sylvie Guillem: zij zoekt steeds maar verder haar grenzen op, om die te beslechten. Ze blinkt nog steeds uit in klassiek ballet, maar beweegt zich met steeds groter enthousiasme in de richting van hedendaags danswerk. Zo gaf  ze vorm aan haar emotie die ze voelde toen in Japan een tsunami en een kernramp plaatsvonden. Ze noemde haar balletproductie “6000 miles away”, zover was ze verwijderd van de ramp, (ze was bezig met repetities in Londen), maar zo solidair met de slachtoffers. En het werk is ook een hommage aan de kracht van mensen om zich in elkaar in te leven en elkaar te bewonderen, ongeacht hoever ze van elkaar gescheiden zijn.

 

Sylvie Guillem is een hartstochtelijk levende ziel. En haar uitspraak? “Als je na hard werken iets hebt bereikt, voel je je levend! Als je je zelf niet pusht om iets te doen, word je misschien wel nooit meer wakker!”