Een beetje God is overal

Maar dichter bij God ben ik niet geworden; wel wetenschappelijker. Die studie heeft me nog wel dominee gemaakt. De dieper gegronde redenen waarom ik theologie ben gaan studeren, kwamen niet aan bod; ze raakten zelfs gaandeweg verdrongen. Pas nu her-inner ik ze, en durf er, door ervaring gelouterd, aan toe te geven.

Het waren vrienden; het was familie; het was muziek, deze drie. De liefde van deze drievuldigheid was de basis. Door deze drie te verdiepen, krijg ik mijn aangeboren godgeleerdheid terug, en kom ik dichter bij geloofwaardig voorgaan.

Van vaders kant heb ik een Friese, heilige opa gehad: een tzaddik, een echte heilssoldaat. Ook heb ik de Duitse overgrootmoeder van moeders zijde nog net gekend, en veelbetekenende verhalen over haar doorgegeven gekregen. Zij hebben mijn ouders tot voorbeeld gestrekt en gevormd; door deze familieopstelling zijn zij in mijn houding gaan huizen. Zij bezielden, en klonken zeker mee in mijn keus; mijn God lijkt fysiek zelfs op hen.

Daarnaast was er altijd de muziek. De brassbands van het leger – het koper raakt bij mij een heel gevoelige snaar. Ik ben fluit (klassiek) en sax (rock) gaan spelen. Vaak denk ik terug aan de jaren van de rock & roll: Jongens waren we, maar aardige jongens..

Altijd en overal hoor ik muziek.

En ik maar denken dat het niets met godgeleerdheid te maken heeft.. Waarom heb ik pas nu Muziek en Mystiek van Inayat Khan ontdekt?

Tegenwoordig ben ik twintig jaar getrouwd met een vrouw zonder religieus handicap; we kregen twee, inmiddels puberende zoons. Niemand thuis deelt mijn kerkelijke roeping. Ook mijn vrienden zien het feit dat ik theoloog ben als curiositeit.

Dat zet je aan het denken. Het heeft mijn theologiseren doorslaggevend bepaald.

“God” is voor mij een dochter van “Goh” - de kreet van verwondering, verbijstering,  protest. “Goh” heeft nog andere kinderen voortgebracht: Kunst, politiek, wetenschap, muziek. Ook deze kinderen zijn in de puberteit en, zoals dat hoort, profileren ze zich ten koste van elkaar. Geen nood, dat komt wel weer goed, en met een beetje speling (..) vinden we elkaar.

Mijn eerste zoon Coen (16) is DJ bij Deventer Radio. Hij moet (nog?) niets van mijn vak hebben. We vinden elkaar, behalve in twitter, vooral in muziek. Beide houden we van Coldplay en het concert afgelopen december was voor ons beide een hoogtepunt. Zoon Jop (14) houdt van Canto Ostinato, net als ik – Simeon ten Holt begeleidt hem bij zijn huiswerk. Voor mij heeft dit alles met “Goh” van doen.

Muziek en Mystiek

Voor Inayat Khan, de grote sufi meester, gaat het in muziek om trilling, om bewogen worden:

Als de Ene zijn beeld beeldhouwt van de rode aarde

is het goed van gelijkenis, liefde op het eerste gezicht;

maar levenloos.

De ziel wenst niet te huizen in dit sterfelijk lichaam;

Zij is eeuwig, en vrij. Sterven en horen kan zij niet.

Dan bidt God, trilt God, danst en zingt God.

Zo schept Hij muziek en wekt in de ziel het verlangen.

God spreekt: “Kom, beziel, en luister”.

Dan stemt de ziel in en buigt het beeld binnen.

En de ziel hoort in de sterfelijke mens

de harmonie van heimwee.

Zonder pijn geen muziek, zonder leed geen vreugde:

zonder twee geen verlangen naar de Ene.

Dat er door de ouderen meewarig over popmuziek gedaan wordt (als ze Dylan of Beatles noemen vinden ze zichzelf al modern!) is een gemiste kans. Je doet jezelf er mee tekort. Want popmuziek is altijd al de thermometer van de tijd geweest, meer dan politiek of literatuur.

Zes van de zeven nummers van de charts zijn gemaakt voor de markt; hormonen, achtergrond; niets mis mee. Minstens ieder zevende nummer gaat over zingeving!  Kijken we verder dan de eendagsvliegen, dan komen we bij de CD-charts. Hier is het  percentage zelfs aanmerkelijk hoger. Wanneer je aandachtig naar de muziek van nu luistert, dan is er werkelijk iets aan de hand: Youtube filmpjes en de reakties er op spreken boekdelen.

Goh…! Een beetje God is nog overal, was er al altijd en zal er altijd blijven: geen zorgen, het hangt gelukkig van ons niet af. Wie oren heeft..!

Ieder ouder wordende popmusicus, Dylan, Bono, Springsteen, Van Morrison – of in Nederland Boudewijn, Blof, Stef Bos, Finkers, zing het maar – gaat bij het klimmen der jaren, en het grijzen der haren, meer met zingeving bezig. Geld en hormonen zijn niet langer de voornaamste drijfveren. De bezieling komt van dieper weg. Wat ontzettend zonde dat we tijdens onze studie om godgeleerd te worden, nimmer de mystiek of muziek in gedoken zijn!