Terwijl mijn handen bij het schrijven van dit stuk nog in het vorige jaar vertoeven, zijn uw ogen bij het lezen van deze column reeds gewend aan het jaartal 2012.

De overgang is ook deze keer weer gelukt en na de al dan niet genoten feestdissen wacht gelukkig weer het normale ritme. Alleen een vraag als: ‘wat zal er dit jaar allemaal gebeuren’ gaat nog een poosje mee op pad. Het behoeft dan ook geen enkel betoog, dat onze huidige leefwereld bevolkt wordt door spanning en angstige onzekerheid. Het woord ‘crisis’  ligt op veler lippen. Oplossingen voor de problemen die mensen in een wurggreep houden, lijken alleen op de korte termijn een houdbaarheidsfactor te hebben. Niet alleen is er sprake van een economische crisis, maar evenzeer van een vertrouwenscrisis. Politieke en kerkelijke leiders zoeken de oplossingen vooral op de korte termijn, terwijl een kostbaar woord als ‘duurzaamheid’ verdwijnt achter duistere nevelen van angst. En waar angst regeert …
Bovenstaande overwegende schoot mij een uitspraak van – ik meen – de bekende Duitse theoloog Dorothee Sölle te binnen. Zij parafraseert een uitspraak uit het bijbelboek Spreuken tot: ‘Waar het visioen verdwijnt, verwildert het volk’. Niet voor niets springt dit citaat uit mijn herinnering omhoog. Immers, er is momenteel zo ongelooflijk weinig visie, geen ruimte en plaats voor het visioen. Alle maatregelen die genomen worden om de ‘crisis’ te bestrijden zijn getuigenissen van een zeer korte termijn blik.
Soms zou je willen dat de kerk zich wat meer bemoeide met politiek. Zij heeft namelijk een keur aan visioenen in haar traditie. Zij weet, dat geschiedenis een kwestie van lange adem is. Zij weet ook dat visioenen er zijn om gezien en ervaren te worden. Maar meer nog, dat visioenen er zijn om door te vertellen. Van mens tot mens, van geslacht op geslacht. Dat kan heel klein beginnen. Als een soort van hoopvol mosterdzaadje, dat de belofte in zich draagt van grote bloei. Om zover te komen, daarvoor kennen we een heel mooi, overbekend woord. Het woord dat op veler lippen rust: ‘crisis’. Geleend uit het Oudgrieks: ‘krisis’, hetgeen beslissing, keerpunt of beslissende wending betekent. Een woord dat uitdaagt tot nemen van beslissingen die ook op de lange termijn houdbaar zijn. Duurzame behoedzaamheid, die uiteindelijk blinde ogen opent en dove oren ontsluit tot durven zien en horen waar het ten diepste om gaat. Leve dan misschien de krisis?!

Foekje Dijk